رشد و قدرتمون به چی بستگی داره؟ چیکار کنیم که سقط شدن روح واسمون اتفاق نیفته؟

قبول دارین یکی از باحال‌ترین و شگفت انگیزترین اتفاق‌هایی که می‌تونه توی یه خونه بیفته به دنیا اومدن یه بچه‌ست؟

یه بچه که همه کلی انتظار به دنیا اومدنش رو کشیدن و واسه اومدنش روزشماری کردن! ولی خب همیشه هم که قضیه اونجوری که ما دلمون میخواد پیش نمیره و یه وقتایی یه چیزهایی پیش میاد که کلا حالمون گرفته میشه!

مثلا به جای رو‌به‌رو شدن با یه بچه سالم و تپل مپل یهو با یه صحنه‌ای مواجه میشیم که انتظارش رو نداریم! یعنی نوزادی که قبل از به دنیا اومدن سقط شده و زندگیش کلا به فنا رفته! یعنی حتی فرصت نکرده پاش رو توی دنیا بذاره که ببینه باهاش هماهنگی داره یا نه؟! 

درست مثل وقتی که قبل از رسیدن به مرحله بعدی بازی جونمون تموم میشه و آرزوی دیدن مرحله بعد میمونه به دلمون! ولی خب همه چی که به سادگی بازی نیست که بشه به این راحتی‌ها جمعش کرد و از کنارش رد شد؛ مسئله بودن و نبودن یه آدمه! تازه اوضاع میتونه از این هم فراتر بره! یعنی به جای جسم، سقط شدن روح واسمون اتفاق بیفته!

اما اینکه این سقط شدن چیه و چه مدلی میتونه اتفاق بیفته و چجوری باید جلوش رو بگیریم، چیزیه که قراره توی این مجله با هم راجع بهش صحبت کنیم.

یه رحم میخوایم واسه آماده شدن

خب همه‌مون میدونیم که ارتباطی که یه جنین با دنیا داره فقط از طریق رحم مادرش و امکاناتی که رحم واسش فراهم کرده برقراره؛ جنین واسه آماده شدن برای شرایط دنیا یه جای امن میخواد که هم اون رو از همه خطرها و آسیب‌ها حفظ کنه، هم هرچی مواد مغذی واسه ساختن انداماش لازم داره واسش فراهم کنه، که میشه رحم!

مثلا اگه اکسیژن میخواد، نمی‌تونه از کیسه آبش بیرون بیاد و چهارتا نفس بکشه و دوباره برگرده؛ یا اگه واسه اندامسازیش کلسیم و آهن و از اینجور چیزها لازم داره، نمیتونه پنج دقیقه بیاد بیرون و هرچی میخواد بخره و برگرده تو! باید صبر کنه تا اون رحمی که توش قرار گرفته نیازهاش رو برطرف کنه! تازه اون هم از طریق جفت و بندناف که میشن ابزارهای رشد و قدرتش! 

پس اگه زرنگ باشه هر کاری میکنه تا رابطه‌اش رو با جفت و بندناف از دست نده؛ چون قطع شدن رابطه‌اش با جفت و بندناف همانا و سقط شدنش از رحم مادر همانا!

گاهی فاصله‌مون با از دست دادن همه‌چی، فقط به قدر یه نفس عمیقه!

سقط شدن یعنی چه؟

پس اگه جنین میخواد رشد خودش رو داشته باشه و بتونه واسه دنیا آماده بشه، باید رابطه خودش رو با رحم حفظ کنه، اونم نه یه رابطه شل و ول که هیچ اطمینانی بهش نیست! لازمه قشنگ توی رحم جا بگیره و جای خودش رو اونجا محکم کنه؛ وگرنه تا تقی به توقی بخوره از جاش کنده میشه و کلا ارتباطش رو با رحم از دست میده! حالا این قطع رابطه با تنها منبع حیات و زندگیش یعنی مادر، میشه سقط شدن!

که البته ممکنه توی شرایط دیگه هم اتفاق بیفته؛ مثل اینکه جنین بره توی فازی که رحم اگه بخواد هم نتونه چیزهایی که لازم داره رو بهش برسونه! مثلا مریض بشه، یه عضوش خوب کار نکنه، یا اصلا جفت و بندنافش یه ایرادی پیدا کنن که نتونه با مادر ارتباط بگیره، یا اینکه حتی خودش نخواد از اون امکاناتی که واسه رشد و قدرتش فراهم شده استفاده کنه! ولی خب چیزیکه توی همه اینا یه جورایی مشترکه، کلا قطع ارتباط جنین با رحم و منبع حیاتشه!

حالا که به دنیا اومدم، دیگه سقط نمیشم؟!

 البته قضیه سقط شدن که فقط واسه این دنیا نیست! یعنی اگه فکر کردیم حالا که به دنیا اومدیم و دیگه چهارتا پای مبارکمون از پل رد شده، همه چی به خیر گذشته و دیگه سقط شدن شامل حالمون نمیشه، سخت در اشتباهیم؛ چون طبق قانون نسبت همون‌جوری که توی رحم مادر خطر سقط شدن تهدیدمون می‌کرد، توی دنیا هم همچین چیزی تهدیدمون میکنه، ولی خب متناسب با شرایط خودش!

مثلا اگه یه جنین وقتی ارتباطش رو با مادری که منبع حیاتشه از دست بده سقط میشه، ما هم وقتی توی دنیا دچار سقط شدن روح میشیم که رابطه‌مون با خدایی که همه هستی‌مون بهش وصله، قطع بشه!

اون وقت درسته که به آخرت متولد میشیم، ولی تولدمون درست مثل نوزاد مرده‌ایه که اصلا نمیتونه از شرایط دنیا استفاده کنه!

فکرش رو بکن به دنبا بیای ولی حتی نتونی نفس بکشی،

عجب کابوس تلخی!

فرق سقط شدن ما با جنین چیه؟

ما یه فرق بزرگ با جنین داریم؛ اونم اینه که نوزادی که سقط میشه دیگه زنده نیست که بخواد غصه نبودنش توی دنیا و بلایی که سرش اومده رو بفهمه، اما اگه ما توی رحم دنیا سقط بشیم و بعدش بریم به آخرت، دیگه مردنی واسمون در کار نیست و تا ابد درگیر شرایطی میشیم که واسش هیچ آمادگی‌ای نداریم و هیچ جوری باهاش هماهنگ نیستیم!

چیکار کنم که توی دنیا سقط نشم؟

خب همون جور که جنین یه سری مراقبت میخواد که باید رعایتشون کنه تا سقط نشه و بتونه از فرصت حیاتش توی دنیا استفاده کنه، روح و قلب ما هم به غذا و مراقبت احتیاج داره! نمیتونیم همین جوری خودمون رو توی رحم دنیا ول کنیم و انتظار داشته باشیم که خطر سقط شدن روح تهدیدمون نکنه!

یعنی همون جوری که جنین باید به اندازه کافی رشد کرده باشه و قدرت داشته باشه تا بتونه بعدا توی دنیا دوام بیاره، ما هم باید از فرصت‌های رشد و قدرتی که توی دنیا واسه‌مون فراهم میشه، استفاده کنیم تا بتونیم با یه قلب سالم به اون دنیا متولد بشیم! یعنی حواسمون باشه که یه وقت روحمون اینجا سقط نشه!

خداییش توی بازی کامپیوتری هم الکی که نمی‌تونیم بریم مرحله بعد! باید کلی زحمت بکشیم، امتیازهای به درد بخور کسب کنیم، از خودمون صدجور مراقبت کنیم، تا فقط بتونیم یه جوری زنده بمونیم!

الکی که نیست، مراقبت لازم داره!

خلاصه اینکه همون جور که جنین به رشد و قدرت نیاز داره و نباید ارتباطش رو با منبع حیاتش از دست بده، یه همچین شرایط و مراقبت‌هایی واسه دنیامون هم برقراره! پس اگه می‌خوایم توی رحم دنیا سقط نشیم، نه تنها باید به فکر چیزهایی که به خورد قلبمون میدیم، باشیم که یهو کار دستمون ندن؛ که باید همه‌جوره از رابطه خودمون با خدا مراقبت کنیم که یه وقت قطع نشه یا بهم نخوره!

یعنی هم حواسمون به انتخابا و ارتباط‌ها و فکرها و کارهایی باشه، که زمینه رشد و قدرتمون رو می‌سازن و خودشون خورد و خوراک‌ها و ورودی‌های قلبمون میشن؛ هم اینکه یهو با دست خودمون سیم اتصالمون به خدا رو قطع نکنیم، که دستی دستی دچار سقط شدن روح میشیم و به فنا میریم!

حالا چراغ اینجاست که یه بار، با دقت گوش بدیم و همه چی رو آویزهٔ گوشمون کنیم.