دادگاه عدل الهی کجاست؟ چه جوری میتونن همه کارهامون رو بررسی کنن؟

تا حالا فکر کردی اون لحظه‌ای که همه می‌گن «حساب و کتاب» شروع می‌شه، چه شکلیه؟ 🤔

یعنی همون لحظه ورود و  تولدمون به آخرت؛ یه دادگاه با قاضی و شاهد و پرونده منتظرمونه؟

 گفته بودیم که زندگی ما مثل زندگی یه جنینه. یه نوزاد رو تصور کن…کسی ازش سؤال نمی‌پرسه، نه پرونده‌ای داره نه دادگاهی. بدنی که با خودش آورده جوابِ همه‌چیزه!

اگه چشم ساخته، می‌بینه. اگه نه، نمی‌تونه…

شاید روز تولد ما به عالم بعدی هم یه همچین چیزی در انتظارمون باشه

روز حساب کتاب!

ولی اگه اون دادگاه، یه اتاق پر از صندلی و قاضی نباشه چی؟

اگه فقط خودمون باشیم، با چیزایی که ساختیم و آوردیم اون وقت چی؟

شاید اون روز، کسی ازمون سؤال نپرسه…

چون «جواب»، خودِ ما هستیم.

تاحالا چیزی راجع به دادگاه عدل الهی شنیدین؟

میدونین کجاست و چه شکلیه؟

اصلا کِی قراره برگزار بشه؟ قاضیش کیه؟

دادستانش کجاست و چجوری و با چه معیار و میزانی میخواد همه کارها و نیت‌هایی که ما از اول عمرمون تا وقت مردن داشتیم رو محاسبه کنه؟

خب بالاخره دادگاه عدل الهیه! شوخی که نیست!

قراره ریز و درشت همه اعمالمون رو حساب کنه، اونم یه جوری که واسه خودمون هیچ سوالی و ابهامی باقی نمونه!

حالا فکر کنین لحظه موعود فرا رسید و ما پای مبارکمون رو از این دنیا بیرون گذاشتیم؛ اگه دوست دارین بدونین بعدش چه اتفاقی قراره بیفته و چجوری میخوایم توی این دادگاه حاضر بشیم و حساب و کتاب پس بدیم، مجله این هفته‌مون رو از دست ندین!

حساب کتاب چی رو پس میدیم؟

اگه با ما همراه بوده باشین، میدونین که داشتیم راجع به اینکه واسه اون دنیا چی لازم داریم و قراره چجوری خودمون رو واسه آخرت آماده کنیم، حرف می‌زدیم. گفتیم که هرکدوم از فکرهایی که داشتیم، انتخاب‌هایی که انجام دادیم، ارتباط‌هایی که با بقیه برقرار کردیم و رفتارهایی که از خودمون نشون دادیم، حکم یه کسب رو واسه روحمون داشتن؛ یعنی همون وقتی که این کارها رو انجام می دادیم، داشتیم شکل و شمایلی که باهاش قراره توی اون دنیا حاضر بشیم رو می‌ساختیم؛ که همین کسب‌ها یه جورایی تبدیل به اعضا و دستگاه‌های زندگی روحمون توی آخرت میشن! بعدش هم به محض اینکه پامون رو از این دنیا بیرون بذاریم، با همه کسب‌هایی که اینجا فراهم کردیم، رو به رو میشیم؛ درست مثل یه جنینی که به دنیا متولد میشه و وقت حساب کتاب، چیزهاییه که با خودش آورده رو میبینه!

سوال چیه، جواب چیه؟

اصلا اینکه میگن خدا سریع الحسابه هم واسه همینه! چون به محض اینکه پامون رو توی آخرت میذاریم خودمون می‌فهمیم اون چیزی که باید بیاریم رو آوردیم یا نه؟ یا اصلا اونجا چه مدلیه و ما چه چیزهایی رو باید با خودمون می‌آوردیم! میدونین چیه، خدا کلا کارش درسته! یه جوری ساختار قضیه رو چیده که اصلا نیازی به اینکه یکی وایسته و دونه دونه چیزهایی که داریم و نداریم رو تیک بزنه، نداره!

سوال رو شرایط محیطی که توش هستیم مطرح میکنه و جوابش هم میشه اونقدری که واسه اون شرایط آماده‌ شدیم!

مثلا وقتی گرسنه‌ایم و چند ساعته که غذا نخوردیم؛ لازم نیست کسی از معدمون عکس رادیولوژی بگیره و نشونمون بده که خالیه، خودمون می‌فهمیم الان یه چیزی کمه، که همون غذاست! یا اگه وسط زمستون با لباس کم پاشیم بریم گردش، خودمون متوجه میشیم یه کاپشن میخوایم، تا مثل بید نلرزیم!

درست مثل بچه‌ای که به دنیا میاد و با دیدن شرایط دنیا خودش دستش میاد که دوتا پا لازم داره!

سوال‌ها رو کی طرح میکنه؟

خب تا اینجا معلوم شد که سوال‌ و جواب‌های اون دنیا مثل سوال‌های امتحان تاریخ و ریاضی نیست که یه صفحه جواب و راه حل بخواد؛ سوال‌هاش عینی و عملی‌ هستن؛ هر وقت با محیط آخرت و شرایطش رو به رو شدیم، خودمون می‌فهمیم چی رو به اندازه آوردیم و چی از چهارچوب و استانداردش که بهش میزان میگیم، خارجه! نه قاضی میخواد که کارمون رو قضاوت کنه، نه آندوسکوپی و سونوگرافی لازمه تا معلوم بشه توی وجودمون چه خبره، از ابزارهای سالم یا کج و کوله‌ای که با خودمون بردیم، قشنگ دستمون میاد که با خودمون چیکار کردیم!

ما به همون اندازه‌ای که به خدا یعنی حقیقت خودمون شبیه شدیم و دارایی کسب کردیم، با شرایط زندگی توی آخرت هماهنگ میشیم و توی دادگاه عدل الهی سرمون رو بالا می‌گیریم! واسه همینم میگن که هرکدوممون واسه محاسبه خودمون کافی هستیم و دیگه نیاز به دم و دستگاه اضافی نیست!

بیماری یعنی چی؟

با این حساب اگه همه چیز هم سر جای خودش باشه، ولی یه درصد هم یه جایی کم گذاشته باشیم یا خرابکاری کرده باشیم، به همون اندازه گرفتار میشیم! یعنی خود وجودمون همون لحظه‌های اولیه تولد یه جورایی همه ناهماهنگی‌ها و مشکلاتش رو داد میزنه!

البته همون جوری که قبلا هم گفته بودیم، این وسط مشکل از جایی که بهش متولد میشیم، نیست؛ چون چه دنیا و چه آخرت همه امکاناتشون رو در اختیارمون میذارن؛ این ماییم که اگه موقع تولد با شرایط دنیا هماهنگ نباشیم و توی آخرت نتونیم از پس شرایط اون دنیا یا همون سوال‌های دادگاه عدل الهی بربیایم، باید حساب پس بدیم و در واقع سختی‌های درمان رو تحمل کنیم!

چجوری حاضر میشیم؟

همون‌جوری که نوزاد با همه چیزهایی که توی محیط رحمی واسه خودش ساخته حاضر میشه و نمی‌تونه اندامش رو از خودش جدا کنه؛ کارنامه اعمال ما هم جزئی از وجودمونه و نمی‌تونیم اعمالمون رو از خودمون جدا کنیم!

حالا باز اگه میشد برگردیم و خرابکاری‌هامون رو جبران کنیم، اوضاع اینقدر حساس نبود، ولی مسئله اینجاست که اگه بریم و ببینیم با اونجا هماهنگ نیستیم، دیگه راه برگشتی نیست! یعنی این جوری بگم که همون قدر که میشه بعد از تولد برگردیم توی شکم مادرمون و مدل دماغ و دهنمون رو عوض کنیم، می‌تونیم امیدوار باشیم که به دنیا برگردیم و خرابکاری‌هامون رو جبران کنیم.

پس بهتره حواسمون رو حسابی جمع کنیم و این یه بار فرصت زندگی‌مون رو از دست ندیم، که به محض رفتن از دنیا، دیگه کاری ازمون ساخته نیست! حالا اگه دوست دارین راجع به حساب کتاب‌ها و اوضاع و احوال اون دنیامون بیشتر بدونین، توی مجله‌های بعدی با ما باشین! ولی قبل از همه اینا، بریم سراغ چراغ که همه چی برامون درست و حسابی جا بیفته.